Wat ga ik je missen en wat heb ik je van je genoten. Ruim 13 jaar was je mijn vriendje. Mijn ‘Kokomojo’. Samen met Jifex verhuisden we 12 jaar geleden naar mijn eerste eigen huis. Jullie waren de reden dat ik dat durfde. Een paar jaar later moest je het huis ineens delen met een hond… en dat werden er steeds meer. Voor jou allemaal geen probleem. Je vond het allemaal prima, als je maar met regelmaat een plekje op schoot kon veroveren.
Visite was altijd een feest en zo hebben alle mensen – zeker weten – kennis met jou gemaakt. Het deerde je niks als het geen 'kattenmensen' waren. Je probeerde alsnog met al je charmes je te profileren. En dat kon je... Tegen je aanstaan en je aantikken met je pootje om toch echt wel die aandacht op te eisen, die je ook eigenlijk zo verdiende.
Opa was je beste vriend. Als hij er was, week je niet van zijn zijde. Je gespin zal ik nooit vergeten. Zelfs bij een bezoekje aan de dierenarts toonde je op deze manier je genegenheid. Zelfs die allerlaatste keer.
Praten kon je als de beste, zo klein als je altijd bent geweest, zo stoer was je stem. Ik hoor hem nog steeds.
De pups van de twee nestjes, die hebt meegemaakt, hebben je heel wat geplaagd. Nooit heb je lelijk gedaan. Je liet het allemaal over je heenkomen. Ik moest je vaak ‘redden’ als ze ouder werden, want wat moet een Oosters Korthaartje beginnen tegen zoveel pups. Een stoel voor jou midden in de tuin, een veilige haven voor als je weer achterna werd gezeten. Dat moest wel, want niemand die jou uit de tuin kon houden.
Het is maar moeilijk te geloven dat je er niet meer bent. Wat doet het zeer.

Vaarwel lieve Nkosi, rust zacht

(klik op een foto om de gallery van Nkosi te zien, met de pijltjestoetsen zijn 78 foto's van Nkosi en zijn huisgenootjes te zien)

Een aantal maanden geleden kregen we een vreselijk bericht over Amber, puppie Roze van het eerste nestje van Catou. Er was lymfeklierkanker bij haar geconstateerd. Dennis en Annette hebben er alles aan gedaan om de ziekte door middel van chemotherapie te stoppen. De resultaten waren erg hoopvol, maar na het stoppen van de behandeling kwam de kanker al snel terug. De kwade cellen groeiden te hard. Onvoorstelbaar snel moest afscheid genomen worden van Amber. Veel te snel, zo onrechtvaardig en zo verdrietig. Nog steeds vol ongeloof, willen we een laatste groet brengen aan Amber. Haar baasjes schreven zelf het onderstaande stukje.




Amber Arankah, zo heette ze officieel, oftewel 'een hond van goud'. Dat was ze echt, niet alleen haar kleur. Dennis heeft Amber uitgezocht uit het nest omdat ze zo aanhankelijk was en sociaal uit de test kwam. Dat bleek helemaal te kloppen. Als een van ons buiten was volgde ze ons op de voet, heel vanzelfsprekend, heel gezellig. Amber was de vrolijkheid zelve: altijd enthousiast en nooit chagrijnig. Van onze kleine kindjes kon ze alles hebben, sterker nog: ze lag graag middenin het tumult. Samen met Donja vormde ze een prachtig span: menig gast op onze boerderij of zomaar iemand op straat zei iets over die mooie meiden. Ze had een vreselijke rotziekte die er van de een op andere dag zomaar was. De kuren heeft ze stoïcijns ondergaan, maar het mocht aan het einde van de rit niet baten. Ook al heeft ze maar twee jaar bij ons mogen zijn, Amber Arankah zit voor altijd in ons hart.

Jody was de eerste Vizsla Draadhaar van Jinke en het maatje van Jarda (mamma van Catou). Een mooi meisje, altijd even blij om je te zien. Zo enthousiast op een balletje en zó braaf. Ze maakte ruim 13 jaar deel uit van het gezin van Jinke en kennel Quodijin's. Ze heeft een aantal prachtige nakomelingen gekregen. Ook had zij graag de moederrol van het eerste nestje dat Jarda kreeg op zich genomen. Ze nestelde zich direct na de bevalling in de werpkist en gaf zelfs melk. Toch was het samen moederen ruimtelijk gezien wat problematisch en dus moesten we Jody ervan overtuigen dat dit niet de bedoeling was.
Jody was een zeer goede vertegenwoordiger van het ras. Een lieve knuffel en toch met zoveel passie. We koesteren de mooie herinneringen aan haar.

Het was een droevige dag... Op 23 januari 2007 is Gentle van ons heen gegaan.

Veel te vroeg hebben we afscheid moeten nemen van Gentle, de reu die acht jaar lang deel uitmaakte van Jinke's roedel. Gentle was de opa van Kyra, een geweldig vriendelijk visitekaartje voor het Vizsla Draadhaar ras. Altijd vrolijk en opgewekt en nooit te moe een bal te apporteren. In het water had hij de grootste lol. Met wat moeite hebben Gentle en ik samen in 2004 het Basis Diploma bij de Vizsla Vereniging behaald. De moeite lag in het feit dat we hem lange tijd niet duidelijk konden maken wat 'vooruit' betekende. Typisch Gentle om op dit onderdeel uiteindelijk een 10 te behalen. Hij heeft wel duidelijk gemaakt dat dit toch niet was, waar hij veel plezier aan beleefde. En dat hoefde ook niet.

Gentle zal gemist worden. Zijn energie en vrolijkheid, zijn knuffels en lieve sprekende blikken. We hebben genoten van alle gedachten, die we woordelijk voor hem invulden bij de malle acties en gezichtsuitdrukkingen van deze grote vriend. Veel te vroeg moesten we afscheid van hem nemen, maar de mooie herinneringen pakt niemand van ons af. We zullen hem nooit vergeten. 

Klik hier voor de In Memoriam van Gentle